My heart hates Christmas

Clinical Scenario It’s 7 pm on Christmas day, a 32 yo woman refers palpitations since the morning. I was with my frends yesterday nigth, I think I had drank a bit too much. I Hate Christmas, it...

[[ This is a content summary only. Visit my website for full links, other content, and more! ]]

Happy Holidays from BoringEM

Happy Holidays and Happy New Year from BoringEM!

With the holiday season is upon us, I want to take a moment to thank our writers and editors for the exceptional work that they have done over the past year and our readers for making all of that work worthwhile.

This has been an exciting year for the blog. In July, BoringEM implemented a formal review system and transitioned into a true multi-author blog. Dr. Teresa Chan (@TChanMD), who bravely agreed to coordinate the blog as I prepared for my exams, led the development of a robust editorial review process. Eve Purdy (@purdy_eve) and Sarah Luckett-Gatopoulos (@SLuckettG) also deserve credit for facilitating this transition in their respective roles as the first BoringEM Medical Student and Resident Editors. Heather Murray (@HeatherM211) must be recognized for becoming our first member Advisory Board member and frequently serving as an expert reviewer.

While reminiscent of both traditional journal peer review and the system developed by Academic Life in Emergency Medicine [1], the BoringEM Review process incorporates a mentorship model with the ultimate goal of producing high quality content while educating future digital scholars. The combination of editorial review (focused on writing style, flow, and grammar) and expert reviewer (stressing accurate, evidence-informed content), have helped BoringEM to become a credible resource that capably fosters the writing of medical students, residents, and junior clinicians. Academically, we are happy to report that this innovation was the first formally recognized piece of BoringEM Scholarship: a ‘What Works’ abstract describing this program was accepted for presentation at the 2015 CCME conference.

As a multi-author blog BoringEM was able to publish content twice a week (Monday and Thursday) from July through December with the hard work of 27 authors and 13 editors. These efforts increased viewership by more than 150% (pageviews increased from ~100,000 in 2013 to ~250,000 this year). A huge thank you to the authors of those posts and our other contributors:

Patrick Archambault,
Jacob Avila,
Patrick Bafuma,
Chris Byrne,
Teresa Chan,
Erin Dahlke,
Gerhard Dashi,
Alia Dharamsi,
Anton Gervaziev,
Alana Hawley,
Christopher Hicks,
Jatin Kaicker,
Rhomesa Khalid,
Sarah Luckett-Gatopoulos,
A. Ross Morton,
Heather Murray,
Claire O’Gorman,
Alim Pardhan,
Andrew Petrosniak,
Eve Purdy,
Corey Veldman,
Tanya Viaznikova
Aaron Sibley,
Ping Xiong.

Our reviewers also deserve credit for their work – thank you:
James Ahn,
Teresa Chan,
Rob Green,
Nadim Lalani,
A. Ross Morton,
Heather Murray,
Paul Olszynski,
Alim Pardhan,
Andrew Petrosoniak,
Salim Rezaie,
N. Seth Trueger

This website would not be where it is today if it was not for your willingness to give your time and effort in the name of Free Open Access Medical education (#FOAMed).

Looking forward to 2016 we have a ton of exciting plans. Teasers for some of the projects that we are working on include: EMCases cohabitation, and the BoringEM Digital Scholarship Elective.

BoringEM readers, thank you for sharing and engaging with our work. Nothing is more satisfying than knowing that what we are doing at BoringEM has been valuable to you and your patients.


Brent Thoma
Editor-in-Chief, BoringEM


  1. Thoma B, Chan T, Desouza N and Lin M. (2014). “Implementing peer review at an emergency medicine blog: bridging the gap between educators and clinical experts.” CJEM Apr 1;16(0):1-4. PMID: 24742824.

Author information

Brent Thoma
Editor in Chief at BoringEM
Emergency Medicine Resident at the University of Saskatchewan, wannabe Medical Educator, Blogging Geek. + Brent Thoma

The post Happy Holidays from BoringEM appeared first on BoringEM and was written by Brent Thoma.

Merry Christmas!

If you truly must read literature on Christmas, then I direct you to thebmj, and a selection of articles from its Christmas issue:

“Televised medical talk shows—what they recommend and the evidence to support their recommendations: a prospective observational study”

“CARTOONS KILL: casualties in animated recreational theater in an objective observational new study of kids’ introduction to loss of life”

“When somebody loses weight, where does the fat go?”

“Are some diets “mass murder”?”

REMI 2017. Traumatismo de aorta abdominal: clasificación radiológica y tratamiento

Artículo originalBlunt abdominal aortic injury: A Western Trauma Association multicenter study. Shalhub S, Starnes BW, Brenner ML,Biffl Wl, Azizzadeh A, Inaba K, Skiada D, Zarzaur B, Nawaf C, Eriksson EA, fakhry SM, Paul JS, Kaups KL, Ciesla DJ, Todd SR, Seamon MJ, Capano-Wehrle LM, Jurkovich GJ, Kozar RA. J Trauma Acute Care Surg 2014; 77: 879-885. [Resumen] [Artículos relacionados]
Introducción: Los traumatismos de aorta abdominal (TAA) son lesiones infrecuentes con una incidencia menor del 1%. Existen pocos estudios que analicen la clasificación y tratamiento. 
Resumen: Estudio retrospectivo y multicéntrico de cinco años de una cohorte de pacientes con TAA. Se excluyen pacientes con traumatismo de aorta torácica con disección extendida a abdomen y los casos diagnosticados por necropsia. La clasificación de TAA se basó en la integridad del contorno de la aorta abdominal en la TAC. Las lesiones con contorno aórtico normal fueron el desgarro intimal y el flaps intimal. El desgarro intimal fue definido cono defecto de la íntima y/o trombosis de 10 mm en longitud o anchura. Las lesiones con contorno anormal de aorta fueron: el pseudoaneurisma aórtico y la rotura aórtica visualizada con extravasación de contraste en TAC o hemoperitoneo en la laparotomía. Se establecieron tres zonas del TAA: Zona I desde hiato diafragmático hasta la arteria mesenteria superior (AMS), zona II desde la región de la AMS y distal a las arterias renales y zona III por debajo de las arterias renales y bifurcación aórtica. Analizan: edad, sexo, mecanismo del traumatismo, Injury Severity Score (ISS), TAC, lesiones asociadas, método diagnóstico, tipo de tratamiento, complicaciones y mortalidad. Hubo un total de 113 pacientes con TAA (0,03%). El 67,3% fueron hombres, con una mediana de edad de 38 años. La puntuación ISS mediana fue de 34. La mitad de los casos cursó con hipotensión arterial (< 90 mm Hg) al ingreso, un 20,4% con parada cardiaca, realizándose toracotomía en 11,5%. El diagnóstico se realizó con: la TAC (74,3%), lavado peritoneal 1,8% y angiografia 8,8%. Las lesiones más frecuentes asociadas fueron: fractura de columna 44% y lesión de órgano sólido 38%. Según el tipo de TAA se encontró: desgarro intimal 17,7%, flaps intimal 36%, pseudoaneurisma 16% y rotura libre 32%. Se realizó tratamiento quirúrgico en el 43% y endovascular en el 15%. La mayoría de TAA de la zona II fueron manejados de forma quirúrgica y un tercio de los pseudoaneurismas de forma conservadora. La mortalidad global fue del 39% y la mayoría (68%) ocurrió en las primeras 24 horas por hemorragia o parada cardiaca. La mayor mortalidad estuvo asociada a la zona II (92%).
Comentario: El estudio es importante al ser multicéntrico y con un número importante de pacientes, aunque posee las limitaciones de los estudios retrospectivos. Los resultados muestran que los TAA son infrecuentes y que la presentación varía desde el mínimo desgarro intimal a la rotura aórtica. Es importante tener en cuenta que la clasificación del TAA se basó en la integridad del contorno de la aorta según los datos aportados por la TAC. En este estudio el tratamiento conservador fue exitoso en los casos con contornos de aorta en CT normal. La mayor mortalidad se asoció a rotura de aorta abdominal.
Encarnación Molina Domínguez
Hospital General de Ciudad Real.
© REMI, Diciembre 2014.


  1. A new classification scheme for treating blunt aortic injury. Starnes BW, Lundgren RS, Gunn M, Quade S, Hatsukami TS, Tran NT, Mokadam N, Aldea G. J Vasc Surg 2012; 55: 47-54. [PubMed] [Texto completo]
  2. Associated injuries, management, and outcomes of blunt abdominal aortic injury. de Mestral C, Dueck AD, Gomez D, Haas B, Nathens AB. J Vasc Surg 2012; 56: 656-660. [PubMed] [Texto completo]
  3. Blunt abdominal aortic injury. Shalhub S, Starnes BW, Tran NT, Hatsukami TS, Lundgren RS, Davis CW, Quade S, Gunn M. J Vasc Surg 2012; 55: 1277-1285. [PubMed] [Texto completo]  
Búsqueda en PubMed:
  • Enunciado: Diagnóstico y tratamiento del traumatismo cerrado de aorta abdominal
  • Sintaxis: diagnosis management blunt abdominal aortic injury
  • [Resultados]

    Literatür Özetleri: Aralık 2014

    Bu ay için seçtiğim makaleler: KPR’de epinefrin kullanımı sorgulanıyor.. Kafa travmasında progesteron.. İskemik inmede intraarteryel tedaviler.. Koroziv madde alımları.. Erken repolarizasyon tartışmaları.. Gece nöbetleri için tavsiyeler.. ve yeni koma belirtecimiz Y skoru.. İyi okumalar..


    ÖNEMLİ NOT: Aşağıdaki metinde, konuyla ilgili yazının yayınlanma tarihinde güncel literatürde olan ve yazarın dikkatini çeken önemli makalelere yer verilmiştir. Yazı, herhangi bir makale veya kılavuzun birebir çevirisi olmayıp yazarın yorumlarını içermektedir ve sağlık profesyonellerine yöneliktir. Tıp sürekli gelişen ve değişen bir alandır; tıbbi uygulamalarınızda güncel literatürü esas almanız tavsiye edilir.

    1. Kardiyak arrestte epinefrin kullanımı sorgulanıyor

    • 2010 yılı itibariyle atropinin resusitasyon uygulamalarından çıkmasıyla, farmakolojik ajanlardan adrenalinin etkinliği de sorgulanmaya başlandı. Epinefrinin alfa adrenerjik reseptörler üzerinden koroner ve serebral perfüzyon basınçlarını artırarak, spontan dolaşıma dönüşü (ROSC) ve sağkalımı artırdığına dair teorik düşünce, en azından uzun dönem sağkalım başarısı açısından doğrulanmış değil.
    • Dizayn: Prospektif kohort, 2000-2012, tek hastane, Fransa
    • Protokol: Hastalar nontravmatik hastane dışı kardiyak arrest olan ve alanda resusitasyona başlanan kişilerden oluşuyor. Alanda resusitasyon çabaları sonuç vermeyen hastalar, hastaneye götürülmemiş. Hastaneye getirilenlerde gerekiyorsa standart KPR’ye devam edilmiş ve terapötik hipotermi uygulanmış. Çalışmanın amacıyla ilgili olarak, Giriş kısmında kendilerinin bu araştırma aracılığıyla, epinefrinin hastane dışı kardiyak arrestlerde ve ROSC sonrası hastaneye yatırılan hastalarda sağkalımla ilişkisini merak ettiklerine dair bir cümle geçiyor. Dışlama kriterleri net belirtilmemiş.
    • Sonuçlar:
      • Çalışma süresince 1646 hastada ROSC sağlanmış ve hastaneye yatırılmışlar. Epinefrin uygulanan (n=1134) ve uygulanmayan (n=422) hastaların bazal karakteristikleri arasında bazı farklar izleniyor: Örneğin epinefrin uygulananlar biraz daha yaşlılar (60 vs 58) ve özgeçmişlerinde daha fazla hipertansiyon öyküsü var (%40 vs %32), daha az şoklanabilir ritme sahipler (%49 vs %69), daha az terapötik hipotermi ve daha az PKG uygulanmış hastalar.
      • Çalışmada arrest sırasında epinefrin kullanılmayan hastalarda daha iyi nörolojik sonlanım (CPC 1-2) olduğu tespit edilmiş (%17 vs %60, p<0.001). Karıştırıcı faktörlerin eliminasyonunun ardından da epinefrin kullanımı daha kötü nörolojik sonlanımla uyumlu olarak bulunmuş (OR:0.32, %95 GA:0.22-0.47).
      • Epinefrin kullanımı alt grup analizlerinde de; başlangıç ritmlerine göre (şoklanabilir, şoklanamaz), resusitasyon uzunluğuna göre (20 dk.dan uzun veya kısa), hipotermi ve PKG uygulanma durumlarına göre, kötü nörolojik sonlanımla uyumlu olarak bulunmuş.
      • Epinefrinin geç uygulanması, aynı şekilde daha kötü nörolojik sonlanımla uyumlu bulunmuş.
    • Yorumlar:
      • Epinefrinin kardiyopulmoner arrestlerdeki etkinliğiyle ilgili sorulara, ancak böyle bir kohort çalışması yanıt verebilirdi. 12 yıl gerçekten uzun bir süre ve epinefrin uygulanmasının, en hafif tanımla işe yaramadığı bu sonuçlardan ortaya çıkıyor.
      • Araştırmayı okurken birkaç nokta kafama takıldı, bunlardan biri arrest olan bir hastaya neden epinefrin uygulanmadığıydı. Acaba bu hastaların alanda yanıbaşlarında defibrilatör duruyordu ve ilk şoklanabilir ritme hemen yanıt mı vermişlerdi? Eğer böyle değilse, ambulanslarda bulunduğunu belirttikleri acil tıp uzmanı epinefrin uygulamama kararını neye göre almıştı?
      • İkinci nokta ise, “hastane öncesi” gibi, araştırma yapmanın hem çok değerli olduğu, hem de çok zor olduğu bir alanda; damar yolu açılması, damar yolu bulunması, bunlardan kaynaklanan gecikmeler, adrenalinin farklı uygulama yolları (iv/io/endotrakeal), uygun dozlama, verilen dozun damar dışında olma şansı, alandaki KPR’nin efektivitesi ve homojenitesi gibi etmenler sonuçlarda bir değişikliğe yol açmış olabilir miydi? Gerçekten böyle değil mi; hastada USG ile herhangi bir tanı koyarken bile, A kişisi ile B kişisi arasında gözlemciler arası tutarlılık var mı diye sorarken, “alanda” resusitasyon için bu soruyu neden sormayalım, 12 yıldan bahsediyoruz.
      • Son olarak da epinefrin uygulanan ve uygulanmayan gruptaki hastaların bazal karakteristiklerine bakıldığında ciddi farkların ortaya çıkması rahatsız edici görünüyor, her ne kadar bunlar sonradan modellense de.
      • Bu araştırma bizim resusitasyon algoritmlerimizde bir şeyleri değiştirmeli mi? Hem evet, hem hayır. Evet, çünkü artık kardiyopulmoner resusitasyonun farmakolojik tedavisiyle ilgili kanıtlar günden güne eriyor, elimizde günün birinde sadece kompresyon kalabilir. Hayır, çünkü bu araştırma muhtemelen resusitasyon kılavuzlarında çok radikal bir değişikliğe yol açmayacak, daha fazla kanıt toplanması beklenecek. Kısacası, epinefrin uygulamaya devam edin, ama hastanın düzelmesini sağlayan tek şey sizin damar yolundan verdiğiniz o ilaç değil.


    2. Kafa travmasında progesteron hayali faz III’te yıkıldı

    • Kafa travmasında progesteron uygulaması ile ilgili ilk bilgileri bir acil tıp kongresinde Arthur Kellermann’ın heyecanlı sesiyle dinlediğimde, söylediği şeyin progesteron olmadığını, benim yanlış anladığımı düşünmüştüm, sonra slaytları da görünce ikna olduğumu hatırlıyorum. Eldeki kanıtlar, bazı hayvan çalışmalarında progesteronun serebroprotektif, nöron kaybını önleyici ve ödemi engelleyici işleve sahip olduğunu öne sürüyordu. Kellermann, 2007 yılında progesteronun akut kafa travmasında 30 günlük mortalitede azalmaya neden olduğunu ve ciddi bir advers olaya neden olmadığını faz II bir çalışmayla gösterdi (ProTECT çalışması; Ann Emerg Med 2007;49(4):391-402). Sunduğu kanıtlar, küçük bir hasta grubunda denenmişti (n=100), fakat umut vaat etmekteydi.
    • 10 Aralık 2014 itibariyle New England Journal of Medicine’de baskıya giren yeni bir makale (ProTECT III) ise bu konuyu tekrar açılmamak üzere kapattı denebilir. Toplam 882 hastanın 49 travma merkezinde randomize edildiği bu placebo kontrollü araştırmada, çoğu motorlu araç kazası sonrasında acil servise başvuran akut kafa travmalı hastalarda 6. aydaki Glasgow Outcome Skalası’na göre (E-GOS), progesteronun placeboya üstünlüğü olmadığı gösterildi (OR:0.95, %95 GA:0.85-1.06). Bunun yanı sıra progesteron grubunda, daha fazla tromboflebit olduğu da izlendi.
    • Evet, faz III tedavi çalışmaları tam da bunun için, yani sizin küçük hasta grubunuzda bulduğunuz yararların ve advers etkilerin büyük hasta gruplarında uyumlu olup olmadığını anlayabilmek için yapılıyor. Progesteronun akut kafa travmasında faydası olmadığını söyleyebiliriz.


    3. MR CLEAN ile her yer tertemiz: İskemik stroke’ta intraarteryel tedavi

    • MR CLEAN; yani bir grup Hollandalı’nın çok merkezli gerçekleştirdikleri, faz 3, randomize ve “usual care” kontrollü çalışma.. İskemik inmede ilk 6 saatte uygulanabilen intraarteryel tedavi hep bir yerlerde tedavi seçeneği olarak geçmekteydi, fakat kılavuz düzeyinde de bu uygulamanın yeri “uzmanlaşmış merkezlerde” ve “deneyimli ellerde” gibi sözlerle korunmaktaydı. İntraarteryel tedaviyle aslında heterojen bir tedavi grubu kastediliyor; bunun içine mekanik cihazlar yardımıyla trombektomi de dahil, lokal olarak uygulanan uygulanan trombolitik tedavi de.
    • Primer sonlanım noktası 90. gündeki modifiye Rankin skoru olan bu çalışmada, iskemik stroke tanısı konan hastalarda rutin bakım (iv trombolitik tedavi de dahil) ile rutin bakım + intraarteryel tedavinin etkinliği karşılaştırılmış. İntraarteryel tedavi için alteplaz veya ürokinaz kullanılmış. Hastaların %89’u randomizasyon öncesinde intravenöz alteplazla tedavi edilmişler. Hastaların %38’inde genel anestezi ihtiyacı olmuş, girişim grubundaki hastaların %83’üne mekanik girişim uygulanmış.
    • Kısa sonuç şu; Rankin skoruna göre intraarteryel girişim grubu, içinde iv trombolitik tedavinin de bulunduğu rutin bakım grubuna göre daha başarılı (fonksiyonel hastalar için (mRS 0-2) absolut fark: %13.5). Fakat aslında, burada başarı ile klinisyenin tercihlerini de göz önüne almamız gerekiyor, çünkü başta da belirttiğim gibi “intraarteryel tedavi” grubu heterojen bir grup; lokal litik uygulama, farklı cihazlar ve farklı uygulayıcılar devreye giriyor. Yani sizin hastanenizde intraarteryel tedavi uygulayacağını iddia eden bir hekimin başarısıyla, araştırmadaki başarı örtüşmeyebilir.

    4. Koroziv madde alımları: Kime, ne zaman, hangi inceleme?

    • Bu ay Clinical Toxicology’de koroziv madde alımlarıyla ilgili dikkatimi çeken bir derlemeden bahsetmek istiyorum. Derlemenin başlığı, esasında tomografi incelemesinin endoskopinin yerini alıp alamayacağı üzerine, fakat yazı genel itibariyle koroziv maddelere yaklaşımı anlatıyor. Bu makalenin bir sistematik derleme olmadığını, dolayısıyla kanıt düzeyinin düşük olduğunu ve sadece varolan literatürün incelenmesi yoluyla elde edildiğini tekrar vurgulayalım.
    • Yazarlar öncelikle koroziv madde alımı sonrasında BT’nin endoskopinin yerini alıp alamayacağını araştırmışlar, PubMed üzerinden yapılan taramada bekleneceği üzere iki durumu karşılaştıran randomize çalışma bulunmuyor, bu nedenle bu konuda herhangi bir öneri yok; inceleme metodu endoskopi olmalı.
    • Koroziv madde alımı sonrasında tamamen asemptomatik olan (yanma hissi, ağrı, kontrolsüz sekresyon, bulantı, kusma ve disfajisi olmayan) erişkin hastalarda minimum 4 saat takip, bunun ardından sıvı ve katı gıdalarla herhangi bir intolerans izlenmezse taburculuk öneriliyor. Semptomatik olan hastalarda ise yüksek doz iv PPİ, oral alımın kesilmesi ve akciğer grafisinde perforasyon saptanmaması durumunda 12 saat içinde endoskopi yapılması öneriliyor. Yazarlar konuyla ilgili bir sistematik derleme yazacaklarını belirtmişler, bu durumda yazıyı daha analitik incelemek sözkonusu olabilecek.


    5. Erken repolarizasyonda bitmeyen tartışmalar

    • EKG’de erken repolarizasyondan ve J noktasını eleve eden her şeyden, ben de en az sizler kadar nefret ediyorum, her şey keşke Mattu’nun videoları gibi olsaydı. Türkiye’den gönderilen ve Journal of Cardiology’de yayınlanan bir çalışmaya göre, STEMI tanısı konan hastalarda diğer derivasyonlarda izlenen erken repolarizasyonun; erken ve geç dönem mortalitesinin izlenmeyenlere göre daha yüksek olduğu gösterildi. J noktasında izlenen çentiklenme patterni (notching), düz inişten (slurring) daha tehlikeli. STEMI’de ekstra erken repolarizasyon bizi neden ilgilendirsin diyebilirsiniz, bir gün ilgilendirebilir.


    6. Gece nöbeti tutan ve yorgunluk çeken acil tıp hekimleri için tavsiyeler

    Emergency Medicine Australasia’nın bu ayki sayısında sürekli yorgunluktan şikayetçi olan acil tıp hekimleri için bazı hayat tavsiyeleri de bulunmaktaydı. Naçizane görüşüm, bu tavsiyelerin çoğunun uygulanabilir ve doğru olduğudur. “Patofizyolojiyi” her zamanki gibi hızla atlayarak önerilere geçelim:

    • Özellikle gece şiftinde çalışan hekimlerin günde en az 6, ideal olarak ise 8 saat uyumaları gerekir (24 saatte total süre).
    • Gece nöbet çıkışlarınızda cep telefonunuzu kapatın, sessiz ve karanlık bir yerde uyumaya çalışın (hastanede uyumayın).
    • Gece nöbeti öncesi mutlaka kısa bir şekerleme yapın (10-20 dk). Bu, gece uyanıklığınızı artıracaktır. Gece nöbet ortasında da aynısını bir kez tekrarlayabilirsiniz, ama kalkar kalkmaz hasta bakmaya başlamayın.
    • En sık kullanılan ve uygun stimulan kafeindir. Fakat sabaha karşı saat 5’i geçtiyseniz kahve içmeyin.
    • Gece şiftlerini uygun uyku periyotlarınıza göre ayarlamaya çalışın.
    • Ne yediğinizi kontrol edin: Gece yarısı ile sabah 6 arasında herhangi bir şey yemeyin. Nöbet çıkışı sonrası uyumadan önceki iki saatte de bir şey yemeyin.
    • Nöbetlerinizin arasında egzersiz yapmaya çalışın.


    7. Acil servis için yeni bir koma belirteci: Y skoru

    Son yazı yine Emergency Medicine Australasia’dan, acil servis için geliştirilmiş yeni bir koma skorundan bahsediyor. Sosyal medyanın bizler ve hastalarımız üzerine etkilerini anlamaya yardımcı olabilir. Yazıda bir FOAM (Fixated On A Mobile) hastasından yapılan SMACC (Short Messaging Applied Coma Calculation) derecelendirmesi anlatılıyor. Her ne kadar skala 1982-2004 arası doğanları alsa da, derecelendirme diğer kişilere de uygulanabilir. Sıfır puanın endotrakeal entübasyon sınırı olduğunu belirtelim..

    Ekran Resmi 2014-12-19 11.22.39



    1. Dumas F, Bougouin W, Geri G ve ark. Is epinephrine during cardiac arrest associated with worse outcomes in resuscitated patients? J Am Coll Cardiol 2014;64(22):2360-7.
    1. Wright DW, Yeatts SD, Silbergleit R ve ark. Very Early Administration of Progesterone for Acute Traumatic Brain Injury. N Engl J Med [In Press], 10 Dec 2014
    1. Berkhemer OA, Fransen PS, Beumer D ve ark. A Randomized Trial of Intraarterial Treatment for Acute Ischemic Stroke. N Engl J Med [In Press], 17 Dec 2014
    1. Bonnici KS, Wood DM, Dargan PI. Should computerised tomography replace endoscopy in the evaluation of symptomatic ingestion of corrosive substances? Clin Toxicol (Phila) 2014;52(9):911-25.
    1. Ozcan KS, Güngör B, Tatlısu MA ve ark. Presence of early repolarization on admission electrocardiography is associated with long-term mortality and MACE in patients with STEMI undergoing primary percutaneous intervention. J Cardiol 2014;64(3):164-70.
    1. Cheng YH, Roach GD, Petrilli RM. Current and future directions in clinical fatigue management: An update for emergency medicine practitioners. Emerg Med Australas 2014;26(6):640-4.
    1. Coulter F, Jones P. The Y-score: A modern emergency department coma scale. Emerg Med Australas 2014;26(6):649-50